વંઠેલાં અને બીજી નાટિકાઓ/જયમનનું રસજીવન: Difference between revisions

Jump to navigation Jump to search

વંઠેલાં અને બીજી નાટિકાઓ/જયમનનું રસજીવન (view source)

Revision as of 10:20, 13 October 2022

29,042 bytes added ,  10:20, 13 October 2022
no edit summary
No edit summary
No edit summary
 
(5 intermediate revisions by the same user not shown)
Line 297: Line 297:
}}
}}
{{Right|[ચાલ્યાં જાય છે. રમાને એમ ચાલવું ગમતું નથી એ સ્પષ્ટ દેખાય છે.]}}
{{Right|[ચાલ્યાં જાય છે. રમાને એમ ચાલવું ગમતું નથી એ સ્પષ્ટ દેખાય છે.]}}
<center>'''પ્રવેશ બીજો'''</center>
[તે જ દિવસે સંધ્યાકાળે. બાલુભાઈને ઘેર પાંચેક મિત્રો એક ટેબલ ફરતી ખુરસીઓ પર બેઠા છે. બાલુભાઈ ઘરના માલિક છે. નટુભાઈ ગ્રેજ્યુએટ છે : પ્રવીણભાઈ દાકતર છે : વેણીલાલ લેખક છે : જીતુભાઈ જુવાન હેડમાસ્તર છે : કાંતિલાલ ગામના નગરશેઠનો પુત્ર છે. બધા હસતા હસતા કંઈક વાતો કરી રહેલ છે.]
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|પણ આજની મજા મારી ગઈ. આજે તો આપણે એ ભાઈશ્રીની અદબ રાખવી પડશે.
}}
{{Ps
|નટુભાઈ :
|શા માટે?
}}
{{Ps
|પ્રવીણભાઈ :
|રમાબહેનને ખાતર.
}}
{{Ps
|વેણીલાલ :
|અરે, શી વીલ ઑલ્સો એન્જોય ધ ફન.
}}
{{Ps
|જીતુભાઈ :
|બાપડી ક્યાંય રડશે!
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|નહિ, નહિ, બેવકૂફી કરતાં નહિ કોઈ, હાં કે?
}}
{{Right|[જયમન અને રમા પ્રવેશ કરે છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|સાહેબ મહેરબાનો!
}}
{{Right|[હસાહસ થંભે છે. સહુ ઊભા થાય છે. સહુ રમાને નમન કરે છે.]}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|આવી પહોંચ્યાં તમે? બહુ સારું થયું કે તમે આવ્યાં, રમાબહેન! આવો, આવો, અહીં વચ્ચે આવો બેઉ.
}}
{{Right|[વચલી બે બેઠકો ખાલી કરીને બેઉને ત્યાં લઈ જાય છે.]}}
<br>
{{Right|[રમા બેસે છે. જયમન ઊભો રહે છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|રમા, જો હવે તને આ પ્રત્યેકની ઓળખાણ કરાવું.
}}
{{Ps
|રમા :
|હું તો બધાને ઓળખું છું.
}}
{{Ps
|જયમન :
|નહિ, હું જે રીતે ઓળખાવવા માગું છું તે રીતે નથી તું ઓળખતી. જો સાંભળ. [પછી આંગળીઓ ચીંધી ચીંધી કહેતો જાય છે.] જો આ નટુભાઈ બી. એ. કે જે આપણાં શાંતાબહેનને ચોવીસેય કલાક રસોડામાં ગોંધી રાખે છે. [નટુ હસીને માથું નમાવે છે.] આ પ્રવીણભાઈ દાક્તરસાહેબ. આખા ગામને ઘેરે ઘેરે છેક રસોડાં સુધી પેસીને ભાઈબંધોની પત્નીઓને હાથે ચહા પી આવે, પણ પોતાને ઘેર જુઓ તો અઢારમી સદીના ઓઝલ પડદા! [પ્રવીણભાઈ ‘સાચું સાચું’ કહી સહાસ્ય શિર ઝુકાવે છે.] આ વેણીભાઈ મોટા લેખક. મુનશીના સાહિત્યને છાપરે ચડાવનારા. ઘેર કોઈ આવે તો અંદરનું બારણું પ્રથમ વાસી દીધા પછી જ આવનારને બેઠકમાં દાખલ કરે.
[વેણીલાલ કંઈક બોલવા જાય છે, પણ બાલુભાઈ એનો હાથ દબાવી ચેતાવે છે.] આ જીતુભાઈ : વરસને વચલે દહાડે કુટુંબને લઈ નદીકાંઠે ઉજાણી કરવા જાય, તો વેણીભાભીને કચ્ચાંબચ્ચાં સાથે ઉત્તર તરફથી મોકલી આપે, ને પોતે ચોરીછૂપીથી પૂર્વ દરવાજાનો ચકરાવો ખાઈને નદીએ પહોંચે. [જીતુભાઈ હસે છે.] આ કાંતિભાઈ. ઘેરે મોટરગાડી. બાપાના એકના એક દીકરા. પણ પૂછી જો, સોગંદ ખાવાય કદી મોટરમાં એનાં વહુને સાથે લઈ ફરવા નીકળ્યા છે? સાથે લઈ સિનેમા જોવા ગયા છે?
}}
{{Ps
|કાન્તિલાલ :
|સાચે જ, કોઈ દા’ડો નહિ.
}}
{{Ps
|રમા :
|હવે જવા દોને એ બધું!
}}
{{Ps
|જયમન :
|નહિ, નહિ, જવા કેમ દઉં? જો આ બાલુભાઈ, ઉષાબહેનને પિયર વળાવીને પાછળથી આ મહેફિલો ઉડાવે છે! આઈસ્ક્રીમ ગળે ઊતરશે કેમ?
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|હમણાં તમે જોશો તેમ. [‘સરસ પ્રાસ! સરસ પ્રાસ!’ કહી બધા હસે છે. રમાથી પણ તાળી પડાઈ જાય છે.]
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|આપણું તો, ભાઈ, આદર્શથી ઊલટું જ ગાડું ચાલે છે. બધી વેજા ઘરમાં હોય ત્યારે આવી નિરાંત ક્યાંથી મળે? [સહુ હસે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|[રમા તરફ જોઈ] જોયા કે આ પુરુષો? [રમા બાલુભાઈ તરફ જોઈ જાય છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|[સહેજ ખસિયાણો પડીને પાછો બીજો પ્રયત્ન કરતો હોય તે રીતે] ઉષાબહેનને ગયાં કેટલા મહિના થયા, હેં બાલુભાઈ?
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|થયા હશે ચાર-પાંચ. બરાબર યાદ નથી.
}}
{{Ps
|જયમન :
|એમાં તમે કેટલા કાગળો લખ્યા?
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|બે. એક પત્તું ને એક કવર.
}}
{{Ps
|જયમન :
|[રમા તરફ] સાંભળો! [બાલુભાઈ તરફ] ગજબ છે તમારી છાતી, ભાઈ!
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|અમારાં તો, યાર, જૂના જમાનાનાં લગ્ન : લાકડે માંકડાં જોડી દીધેલાં. એમાં તે અઠવાડિયે બે લાંબાં કવરોની આવ-જા ક્યાંથી સંભવે? [સહુ હસે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|ઉષાબહેનને મળી આવ્યા કે નહિ એકેય વાર?
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|ના રે, રેલ્વે કંપનીને નાહકની શીદ ખટાવવી?
}}
{{Ps
|જયમન :
|સિનેમા જોવા તો છેક મુંબઇ સુધી દોડો છો!
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|શું કરીએ, ભાઈ! સ્ત્રી તો પિયરથી પાછી આવશે, પણ સારું પિકચર તો એક વાર ગયું પછી પાછું આવવાની શી આશા? [‘કમાલ!કમાલ’ કહેતા બધા હસે છે.]
}}
{{Right|[આઇસ્ક્રીમની પ્લેટો આવે છે. સહુ આરોગવા લાગે છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|મને તો આશ્ચર્ય જ એ થાય છે કે — [એટલું બોલતાં એના ચમચામાંથી આઈસ્ક્રીમનો લોંદો પડી જાય છે. એનાં કપડાં ખરાબ થાય છે. રમા તરફ ફરીને] રમા, આ જરા લૂછી...
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|રહો રહો, હું ટુવાલ લાવું.
}}
{{Ps
|જયમન :
|નહિ નહિ, એ તો રમા એને રૂમાલિયે જ લૂછી લેશે. [પણ રમા ઊઠતી નથી. બાલુભાઈ ટુવાલ લાવે છે. લૂછે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|મને તો એમ જ થાય છે, કે પરણેલી સ્ત્રીઓને તમારા જેવાઓ આમ ખસતી મૂકે છે, નથી ભણાવતા, નથી આનંદવિનોદોમાં ભાગ લેવા આપતા, છતાં તેઓ તમારા પર આટલી મરી પડે છે શાથી?
}}
{{Ps
|રમા :
|[ધીરેથી] એથી જ! [‘હીઅર! હીઅર!’ કહી સહુ તાળીઓ પાડે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|[જરા કડકાઈથી રમા તરફ] એટલે?
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|એટલે એમ, કે અમે અમારી સ્ત્રીઓને એકલા અમારા જ અભિમાની સ્નેહની ધુમાડી દઈને ચોવીસેય કલાક નથી ગૂંગળાવી મારતા. [‘ઑવરબાઉન્ડરી! બ્રેવો, બાલુભાઈ, ઓવરબાઉન્ડરી!’ એવા અવાજ કરતા સહુ તાળીઓ પાડે છે. રમા પણ તાળીઓ પાડતી હસે છે. પછી પાન-સોપારી આવે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|ઠીક ત્યારે, બાલુભાઈ, અમે હવે રજા લઈશું.
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|કેમ અત્યારમાં?
}}
{{Ps
|જયમન :
|રમાને પાછા હજુ ચૂલો...
}}
{{Ps
|રમા :
|ના, ના, ચૂલાને તો હું આજની રજા આપીને જ આવી છું. કાલની પૂરીઓ પડી છે.
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|ત્યારે તો બેસોને? વેણીભાઈ કંઈક ગાશે.
}}
{{Ps
|રમા :
|તો તો સાંભળીએ. વેણીભાઈનાં ગીતો વિષે બહુ સાંભળ્યું છે.
}}
{{Ps
|જયમન :
|ધૂળ પડી એ ગીતોમાં, જે ગીતોનો એક પણ પડઘો પોતાના જીવનમાં ન ઊઠતો હોય.
}}
{{Ps
|વેણીભાઈ :
|હું તો, ભાઈસા’બ, તમારા જેવાના રસજીવનના પડઘા ઝીલું છું મારાં ગીતોમાં.
}}
{{Ps
|જયમન :
|ને બૈરાં ફોસલાવો છો.
}}
{{Ps
|રમા :
|બસ, બૈરાં એમ જ ફોસલાઈ જતાં હશે? તમે સ્ત્રીપૂજક ઊઠીને આમ બોલશો?
}}
{{Ps
|બધા :
|બાઉન્ડરી! બાઉન્ડરી! રમાબહેન! [કહેતા હસે છે.] [અહીં એકાદ ગીત મૂકવું ઠીક લાગે તો મૂકવું. ગીત પૂરું થયે —]
}}
{{Ps
|રમા :
|સરસ: બહુ જ સરસ.
}}
{{Ps
|જયમન :
|આવું જ કોઈ બીજા કવિનું ગીત મેં ક્યાંક વાંચ્યું છે ખરું! આ શું તમારું મૌલિક છે, વેણીભાઈ?
}}
{{Ps
|રમા :
|સરસ છે. ગમે તેનું હોય, પણ સરસ છે.
}}
{{Ps
|જયમન :
|પણ ગુજરાતમાં ગીતો રચાય છે બધાં અજીઠાં કોઈકનાં ચોરેલાં.
}}
{{Ps
|રમા :
|અમારે ઘેર ક્યારે ગાવા આવશો, વેણીભાઈ! જરૂર એક દા’ડો આવો. મારે તમારાં ગીતો ખૂબ સાંભળવાં છે.
}}
{{Ps
|જયમન :
|લો હવે ચાલો ચાલો, રમા!
}}
{{Ps
|રમા :
|[સાંભળ્યું ન હોય તેમ] કહો વેણીભાઈ, ક્યારે રાખીશું?
}}
{{Ps
|જયમન :
|[રમાનું કાંડું ઝાલીને] હવે ચાલવું છે? [બેઉ જાય છે. ટેબલ પરના મિત્રો પરસ્પર જોઈને સ્મિત કરે છે.]
}}
{{Ps
|બાલુભાઈ :
|બહુ થઈ! બિચારાં રમાબહેન ઉપર માછલાં ધોવાશે આજ!
}}
<center>'''પ્રવેશ ત્રીજો'''</center>
[રમા રસોડામાં એકલી છે. ઘડી ચૂલા પર બેસતી, ઘડી વાળ ઓળતી, અરીસામાં જોતી, જુદી જુદી વીંગોમાં જતી ગુંજન-સ્વરે એક-બે ભાંગીતૂટી ગીત-પંક્તિઓ ગાય છે :]
<poem>
<center>
પાણીડાં હેલે ચડ્યાં હેલે ચડ્યાં.
:: મારા અંતરના સરોવર માંય રે
પાણીડાં હેલે ચડ્યાં હેલે ચડ્યાં.
[કોઈનો પગસંચાર થતાં રમા સ્તબ્ધ બને છે. જયમન આવીને છુપાઈ રહી વીંગ ઓથે ઊભો રહે છે. પાછી રમા ગાય છે.]
પાણીડાં હેલે ચડ્યાં, હેલે ચડ્યાં.
:: એક પોયણું ખીલે ખીલે બિડાય રે
પાણીડાં હેલે ચડ્યાં હેલે ચડ્યાં.
{{Right|[પછી તો ઝૂલતી જાય છે. શરીરને હેલે ચડાવે છે. ગાય છે.]}}
</poem>
</center>
<br>
{{Right|[જયમન વીંગમાંથી નિઃશ્વાસ નાખે છે. રમા નિઃશ્વાસ સાંભળીને થંભી જાય છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|[પ્રવેશ કરીને] આજ તો પાણીડાં ભારી હેલે ચડ્યાં છે કંઈ!
}}
{{Ps
|રમા :
|[આડી વાત નાખી] હજુ પુરોહિત માસ્તર કેમ નહિ આવ્યા હોય.
}}
{{Ps
|જયમન :
|એ ફરીથી ગા તો!
}}
{{Ps
|રમા :
|મને ક્યાં આવડે છે? પુરોહિત માસ્તર હજુ કેમ ભણાવવા ન આવ્યા?
}}
{{Ps
|જયમન :
|કેમ બહુ અધીરાઈ?
}}
{{Ps
|રમા :
|કોણ જાણે શાથી પણ હમણાં હમણાં મને ભણવાની અધીરાઈ બહુ આવી છે. હજુ કેમ ન આવ્યા પુરોહિત માસ્તર?
}}
{{Ps
|જયમન :
|પુરોહિત માસ્તર ભણાવે તો જ ચાલે? કે બીજા કોઈ માસ્તર ચાલે?
}}
{{Ps
|રમા :
|કેમ?
}}
{{Ps
|જયમન :
|પુરોહિત માસ્તરને મારે રજા આપવી પડી છે.
}}
{{Ps
|રમા :
|સાચેસાચ? શા માટે?
}}
{{Ps
|જયમન :
|અહીં આવ. કહું. [રમા પાસે આવે છે. જયમન એનું મોં નિહાળીને જુએ છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|મને ખબર પડી કે એને એની પોતાની સ્ત્રી જોડે જ બનતું નથી.
}}
{{Ps
|રમા :
|પણ તેથી આપણે શું?
}}
{{Ps
|જયમન :
|પોતાના જ સંસારનું વાજું બસૂરું બજાવનારો શિક્ષક પારકાને શા સંસ્કાર દેવાનો હતો? [રમા વિચારે ચડે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|બીજી વાત વધુ ગંભીર છે.
}}
{{Ps
|રમા :
|[ચમકીને] શી?
}}
{{Ps
|જયમન :
|કાલે મને કહે, કે જયમનભાઈ! છ મહિના જો બ્રહ્મચર્ય પાળો તો રમાબહેનમાં અદ્ભુત પ્રતિભા ઝલકી ઊઠે!
}}
{{Ps
|રમા :
|એમાં શું?
}}
{{Ps
|જયમન :
|એમાં શું!!! પરાયા જીવનમાં આટલી હદ સુધી ઊંડા ઊતરવાની ધૃષ્ટતા!!! હું એ ન સહું. હું કંઈ બાયલો નથી.
}}
{{Ps
|રમા :
|પણ એ તો મેં જ...
}}
{{Ps
|જયમન :
|શું તેં જ?
}}
{{Ps
|રમા :
|રોજ સવારે શીખવા બેસું ત્યારે આળસ-બગાસાં આવે ને હાથપગ ફાટે, એ પરથી કદાચ એમણે નિર્દોષ ભાવે —
}}
{{Ps
|જયમન :
|નિર્દોષ ભાવે! સરસ વાત! પણ હું આ શિક્ષકોને તો હવે ઠીક ઠીક પામી ગયો છું. એમને તો સર્વ પારકી પત્નીઓનાં વહાલ પોતાની તરફ જ વહાવવાં હોય છે.
}}
{{Ps
|રમા :
|મને તો એવો ખ્યાલ પણ નહોતો.
}}
{{Ps
|જયમન :
|તું છે જાણે કે ભોળી ભટાક. કાચની શીશી જેવી તું નિર્મલ છે. એટલે તને ખ્યાલ ન આવે. પણ પુરુષો સાલા બધા જ અંદરખાનેથી લંપટ હોય છે.
}}
{{Right|[જયમન દાઝમાં ને દાઝમાં આંટા મારે છે. રમાનું સર્વ તેજ હરાઈ ગયું છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|એ કરતાં તો, ચાલ, હું જ તને મારી પ્રિય શિષ્યા બનાવું. કઈ કવિતા ચાલે છે હમણાં? લાવ જોઉં?
}}
{{Ps
|રમા :
|કવિતા નહોતી ચાલતી, મને તો માસ્તર હમણાં વિમાન વિષે શીખવતા હતા.
}}
{{Ps
|જયમન :
|એમાં આટલો બધો રસ? એ કરતાં તો ચાલ હું તને વસંતોત્સવ વંચાવું. [છટાથી શરૂ કરે છે.] “ગુલછડી સમોવડી એક બાલિકા હતી.”
}}
{{Ps
|રમા :
|[કંટાળીને] ત્યારે હું હમણાં પિયર જઉં?
}}
{{Ps
|જયમન :
|કેમ?
}}
{{Ps
|રમા :
|હવે ત્રણ જ મહિના રહ્યા છે.
}}
{{Ps
|જયમન :
|ત્રણ મહિના અગાઉથી જઈને શું કરવું છે?
}}
{{Ps
|રમા :
|શરીરને આરામ મળે તો સારું.
}}
{{Ps
|જયમન :
|તને અહીં કોણ વૈતરું કરાવે છે?
}}
{{Ps
|રમા :
|રાજી થઈને રજા આપો તો જવાનું મન બહુ જ થાય છે.
}}
{{Ps
|જયમન :
|ત્યાં જઈશ એટલે તું સહુને ભૂલી જઈશ. કાગળ પણ નહિ લખે.
}}
{{Ps
|રમા :
|લખીશ, જરૂર લખીશ. રાજી થઈને મને જવા દો. પાછી હું આવીશ ત્યારે તમારી જોડે જ વસંતોત્સવ વગેરે વાંચીશ.
}}
{{Ps
|જયમન :
|ચોક્કસ?
}}
{{Ps
|રમા :
|ચોક્કસ.
}}
{{Ps
|જયમન :
|તને મારા કરતાં તારાં માબાપ વધુ વહાલાં છે, ખરું? અહીંથી કેમ કંટાળે છે તું આટલી બધી? [રમા કશું બોલતી નથી. એની આંખોમાં જળજળિયાં ભરાય છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|કહે તો ખરી?
}}
{{Ps
|રમા :
|શું કહું? હું પોતે જ નથી સમજી શકતી. [જયમનના ખોળામાં રમા માથું ઢાળી જાય છે.]
}}
<center>'''પ્રવેશ ચોથો'''</center>
[ત્રણ મહિનાના ગાળા પછી મુંબઈના એક સ્વચ્છ સુંદર સુવાવડ-ખાનામાં રમા દૂધ જેવી સફેદ પથારીમાં સૂતી છે. ફૂલફૂલ જેવું ચોખ્ખું વાતાવરણ છે. પાસે બાળકનું પારણું છે. રમાની પથારી પર, ઓસીકા પાસે ત્રણ કાગળો ને બે તાર પડ્યા છે. એ લઈને હાથમાં ચંચવાળતી રમા પડી પડી રડે છે. હસમુખી, કદાવર દેહવાળી, શ્વેત વસ્ત્રધારિણી દક્ષિણી મેટ્રન પ્રવેશ કરે છે.]
{{Ps
|મેટ્રન :
|કેમ? ર...મા...વં...તી? કે રમાદેવી! કેમ છે? રાતમાં નીંદ આવ્યો હતો કે? [રમાને કપાળે, શરીરે હાથ ફેરવે છે, ચાદર સરખી કરે છે, રમાનો પસીનો લૂછે છે. રમાના ઓસીકા પર એક ફૂલ મૂકે છે. આખી વાતચીત દરમ્યાન આ મેટ્રન ગતિમાન, વ્હાલભરી, અને ઉલ્લસિત દેખાય છે.]
}}
{{Ps
|રમા :
|નીંદ નહોતી આવી.
}}
{{Ps
|મેટ્રન :
|નહિ? આ શું? કેમ રડે છે? આ હાથમાં શું છે? ધણીનો ટપાલ? રોજ આટલો મોટો ટપાલ! તને રડાવવા જેવું શું લખ્યા કરે છે એ નવરો? કાંઈ ધંધોબીંધો કરતો નથી શું?
}}
{{Right|[કમાડ ઊઘડે છે. નોકર આવે છે. મેટ્રનને કહે છે : “આમના ધણી પરગામથી આવેલ છે. મળવા માગે છે.”]}}
{{Ps
|મેટ્રન :
|લે, યાદ કરતાં જ આવી પહોંચ્યો તારો નવરો.
}}
{{Ps
|રમા :
|એને અહીં ન લાવશો.
}}
{{Ps
|મેટ્રન :
|કેમ?
}}
{{Ps
|રમા :
|એ અહીં લાખ જાતની વાતો કરી મને સંતાપશે.
}}
{{Right|[ત્યાં તો જયમન અંદર આવી પહોંચે છે. મેટ્રન ઊઠીને બીજી બાજુની વીંગમાં ચાલી જાય છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|કાં, કેમ છો? આ ચાદર કેમ મેલી છે? આ લોકો બદલાવતા જ નથી શું? આમાં સેપ્ટીક થતાં શી વાર લાગે? ને આ મોસંબી કેમ ઉઘાડી પડી છે? દવામાં આ લોકો શું નાખે છે? આ બાળક કેમ વારે વારે રડે છે? મને વેળાસર બોલાવ્યો હોત તો બીજી સારી ઈસ્પિતાલમાં લઈ જાત ને! તારાં માબાપ લોભમાં તણાયાં!
}}
{{Ps
|રમા :
|તમે શીદ નાહકનો ધક્કો ખાધો?
}}
{{Ps
|જયમન :
|તારા ચચ્ચાર લીંટીના જવાબોને લીધે જ તો! તને ક્યાં મારા દરેક મુદ્દાનો ખુલાસો કરવાની પડી હતી? મેં કેટલા કાગળો કુલ લખ્યા, યાદ છે?
}}
{{Ps
|રમા :
}}
{{Right||[ના પાડતી ડોકું ધુણાવે છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|ક્યાંથી યાદ હોય? પૂરા વાંચ્યા તો હોય જ ક્યાંથી? શાની વાંચે? તને ક્યાં મારા પર હેત છે? હું આટલું કરું છતાં પણ… [રમા પેલી બાજુ ફરી જાય છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|મારું મોં દીઠું ગમતું નથી કે?
}}
{{Ps
|રમા :
|એવું શીદ બોલો છો?મારી કમ્મર બહુ દુઃખે છે તેથી જ હું પડખું ફરી છું.
}}
{{Ps
|જયમન :
|[એકાએક રમાના શરીર પર આસમાની સાડી, ને પલંગ નીચે પેલાં સ્લીપરો જોઈ] આ આસમાની સાડી ને સ્લીપર તો પેલાં… તમારા…ધર્મભાઈએ…આપેલાં… તેજ કે?
}}
{{Ps
|રમા :
|હા.
}}
{{Ps
|જયમન :
|હજુય આ બે ચીજો હૈયેથી નથી છૂટતી કે?
}}
{{Ps
|રમા :
|તમને નહોતી ગમતી તેથી અહીં પહેરી ફાડું છું.
}}
{{Ps
|જયમન :
|નહિ રે! જીવનની મીઠી સ્મૃતિ કરી જાળવો ને?
}}
{{Ps
|રમા :
|[પેલે પડખેથી વેદનાભરી આ પડખે ફરી આક્રંદસ્વરે!] આ કરતાં કાં તો મારું ગળું દાબી દ્યો, ને કાં મને રજા આપો. તમારા પ્રેમનું આ કેદખાનું હવે મારાથી નથી સહેવાતું. ઓ મા! [રડે છે.]
}}
{{Ps
|જયમન :
|એમ કે? હજુ તો તારો જીવ લઈ......
}}
{{Right|[મેટ્રન આ શોર સાંભળી દોડતી આવે છે ને ઓચિંતી જયમનની ગર્દન પર પંજો દબાવે છે.]}}
{{Ps
|મેટ્રન :
|ગેટ અપ, પ્લીઝ! [કૃપા કરીને ઊભા થાઓ!]
}}
{{Ps
|જયમન :
|[મેટ્રનના પંજામાં ચંપાએલી એની ગર્દન છે.] વ્હાઈ? વ્હૉટ રાઇટ....[શા માટે? શો હક્ક...]
}}
{{Ps
|મેટ્રન :
|રાઈટ ટુ સેવ એ પ્રેશિયસ લાઈફ, અંડરસ્ટેન્ડ? [કીમતી જિંદગી બચાવવાનો હક્ક સમજ્યા?]
}}
{{Right|[મેટ્રન જયમનને ગર્દનથી પકડી, ધકાવી, છેક બારણા સુધી લઈ જઈ, બહાર ધકેલી નાખે છે. ત્યાં મુક્કી ઉગાવી ઊભી રહે છે.]}}
{{Ps
|જયમન :
|[વીંગમાં ઊભો ઊભો] મારી...... મારી પરણેલી ને... મારી કાયદેસર ઓરતને......
}}
<center>'''પડદો'''</center>
KhyatiJoshi
26,604

edits

Retrieved from "https://ekatrastaging.mbdev.mbstaging.net/wiki/Special:MobileDiff/53159...53174"

Navigation menu