ધ્વનિ/આભમહીં ઊડે કપાસના પોલ

૩૨. આભમહીં ઊડે કપાસના પોલ

આભમહીં ઊડે કપાસના પોલ
ભાદરવે બોલે કો ફાગણના બોલ.

હરિયાળી કુંજમહીં રઢિયાળી જાય ઢળી
⁠નદિયું બે તીર છલકાતી,
ઊડતા આ શ્યામાના વહી જતા કંઠમાં
⁠ન સુખની યે વેદના સમાતી;
⁠હો સીમ સીમ પાવામાં ગાય કો હિંડોલ.

ભીની તે વાયરાની લહરીમાં ઝીણું શું
⁠મ્હેકે છે આજ રાજચંપો!
દિલની આ ભોમકાની નીચે પોઢેલ પેલો
⁠જાગે છે જાણે અજંપો!
⁠હાં રે એની મંજરીએ કેસરના મોલ.

જેની રે ઝંખના જાગી છે, ઉર મારે
⁠તેને સુણાય સૂર ઝાંખો,
પ્રાણમાં ઉમંગ ઓ રે છાયો શો
⁠અંગ અંગ ફૂટે પતંગની પાંખો!
⁠હો રંગભર્યું જોબનિયું લેતું હિલ્લોલ.
૧૬-૮-૪૬