26,604
edits
KhyatiJoshi (talk | contribs) No edit summary |
KhyatiJoshi (talk | contribs) No edit summary |
||
| (6 intermediate revisions by the same user not shown) | |||
| Line 4: | Line 4: | ||
{{Poem2Open}} | {{Poem2Open}} | ||
સં. 1967ના [ઈ.સ. 1910ના] અષાઢની અંધારી બારશની અધરાતે આ વાત બની ગઈ છે. | સં. 1967ના [ઈ.સ. 1910ના] અષાઢની અંધારી બારશની અધરાતે આ વાત બની ગઈ છે. બારાડી <ref>જામનગર અને દ્વારકા વચ્ચેનો જામનગર તાબાનો પ્રદેશ.</ref> તાલુકાનો કોઈ પણ તુંબેલ ચારણ જ્યારે ભેટી જાય છે ત્યારે જેઠા મોવડ અને કરમાબાઈની વાત ઉચ્ચારતાં વાર જ ડોકું ધુણાવીને ધીરી, મીઠી હલકે એ ગાવા લાગે છે : | ||
{{Poem2Close}} | {{Poem2Close}} | ||
<poem> | <poem> | ||
| Line 61: | Line 61: | ||
“જેઠાએ પોતાની પાઘડી ઉતારીને ખુલ્લે હાથે મહાદેવની જોડમાં વીરાસન વાળી તલવારથી પોતાનું માથું કાપ્યું હશે. બેઠેલો હોવાથી બેશુદ્ધ થયા પછી ગોઠણભેર ઊંધો પડી ગયો હશે. આખર સુધી તરવારની મૂઠ જમણા હાથમાં હતી અને ડાબા હાથમાં લૂગડા વતી પીંછી પકડેલી હતી. તરવારની મૂઠ તેમ જ પીંછી તરફનો ભાગ લોહી વગરનો હતો. વચલો ભાગ લોહીથી તરબોળ હતો, તેથી લાગ્યું કે તરવારને બહુ વખત ચાંપીને જ કામ પતાવ્યું હશે. | “જેઠાએ પોતાની પાઘડી ઉતારીને ખુલ્લે હાથે મહાદેવની જોડમાં વીરાસન વાળી તલવારથી પોતાનું માથું કાપ્યું હશે. બેઠેલો હોવાથી બેશુદ્ધ થયા પછી ગોઠણભેર ઊંધો પડી ગયો હશે. આખર સુધી તરવારની મૂઠ જમણા હાથમાં હતી અને ડાબા હાથમાં લૂગડા વતી પીંછી પકડેલી હતી. તરવારની મૂઠ તેમ જ પીંછી તરફનો ભાગ લોહી વગરનો હતો. વચલો ભાગ લોહીથી તરબોળ હતો, તેથી લાગ્યું કે તરવારને બહુ વખત ચાંપીને જ કામ પતાવ્યું હશે. | ||
“મંદિરની બાજુમાં એ બેયની એક ચિતા ખડકી નાળિયેર, તલ તથા ઘીની આહુતિઓ આપી દહનક્રિયા કરવામાં આવી. તે સ્થળે આ યુગલની દેરી ચણી છે. આજ ત્યાં માનતા ચાલે છે.” | “મંદિરની બાજુમાં એ બેયની એક ચિતા ખડકી નાળિયેર, તલ તથા ઘીની આહુતિઓ આપી દહનક્રિયા કરવામાં આવી. તે સ્થળે આ યુગલની દેરી ચણી છે. આજ ત્યાં માનતા ચાલે છે.” | ||
<center>v< | <center>v</center> | ||
આ વીર-બેલડીનાં ગીત ગાનાર એક ચારણ નીકળ્યો. એ ચારણનું નામ દેવાણંદ ભગત. તંબૂરો લઈને એણે આ દંપતીનાં ભજન ગાયાં છે. બારાડીમાં એ ભજન ગળતે સાદે ઘરેઘરમાં ગવાય છે. કાવ્યદૃષ્ટિએ તો ભજનો નજીવાં છે : | આ વીર-બેલડીનાં ગીત ગાનાર એક ચારણ નીકળ્યો. એ ચારણનું નામ દેવાણંદ ભગત. તંબૂરો લઈને એણે આ દંપતીનાં ભજન ગાયાં છે. બારાડીમાં એ ભજન ગળતે સાદે ઘરેઘરમાં ગવાય છે. કાવ્યદૃષ્ટિએ તો ભજનો નજીવાં છે : | ||
{{Poem2Close}} | {{Poem2Close}} | ||
< | <Poem> | ||
< | <center> | ||
[1] | |||
'''એ હાલો હાલો સતી આપણે દેવળે જાયેં,''' | |||
'''વે’લા વે’લા વૈકુંઠમાં જઈ વાસ કરીએ. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''હે સતી, જેઠો મોવડ કે’ મને સપનું લાધ્યું,''' | |||
'''જાણે કૃષ્ણજી આવીને ઊભા પાસે,''' | |||
'''શંકરને ચરણે જઈને શીશ ધરીએં,''' | |||
'''આવાગમન મટી જાશે રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''કરમાબાઈ સતી કે’, સ્વામી તમે સત બોલ્યા,''' | |||
'''એ તો મારે મન ભાવ્યાં રે,''' | |||
'''જલદી કરો તમે સ્વામી મોરા રે,''' | |||
'''તમ થકી અમે ઓધરીએં રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''ધન્ય ધન્ય સતી તારાં માતપત્યાને,''' | |||
'''અમને ઉપમા આવી દીધી રે,''' | |||
'''કાઠી સાસતિયો, સધીર વાણિયો,''' | |||
'''ત્રીજો જેસલ દીધો તારી રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''શ્રી ભાગવતમાં રાણી આવું બોલ્યાં રે,''' | |||
'''કોઈ પોતાના પિયુથી દુર્મતિ રાખે,''' | |||
'''કોટિકલપ કુંભીપાકમાં રાખશે,''' | |||
'''પછે <ref>પોતાના પતિથી ઠગાઈ રમનાર સ્ત્રીને પ્રભુ મોટા માણસના ઘરમાં અવતાર દેશે, એટલે કે સ્ત્રી ત્યાં બાળલગ્ન અને ફરજિયાત વૈધવ્યથી દુ:ખી થશે</ref> ઊંચ ઘેર અવતાર દેશે રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''જેઠો મોવડ કે’ એ મેં સાંભળ્યું,''' | |||
'''નવ નવ વરસે લગન લેશે રે,''' | |||
'''વરસ અગિયારમે ચૂડાકર્મ કરશે,''' | |||
'''એ નારી કેમ ઓધરશે રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''એક અસ્ત્રીને તરવાનો રસ્તો,''' | |||
'''હરિગુણ હૈયામાં રાખે રે,''' | |||
'''પોતાના પિયુજીને શિવ કરી માનશે,''' | |||
'''તેને ત્રિકમજી લેશે તારી રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
'''રામનું નામ રુદામાં રાખજો,''' | |||
'''તો શામળો કરશે સારું રે,''' | |||
'''ગુરુ ગંગારામને વચને દેવાણંદ બોલ્યા,''' | |||
'''પ્રભુ અમને પાર ઉતારો રે. — એ હાલો હાલોઢ્ઢ''' | |||
[2] | [2] | ||
| Line 185: | Line 186: | ||
'''ગુરુ પ્રતાપે દેવાણંદ કહે છે, એ પ્રભુ એને શરણે લેજો,''' | '''ગુરુ પ્રતાપે દેવાણંદ કહે છે, એ પ્રભુ એને શરણે લેજો,''' | ||
'''ભલો કીધો ભાવનો મેળો, આવ્યો વેમાનથી તેડો.''' | '''ભલો કીધો ભાવનો મેળો, આવ્યો વેમાનથી તેડો.''' | ||
</ | </center> | ||
</ | </Poem> | ||
{{Poem2Open}} | |||
જેઠા મોવડના ભાઈએ આ દેવાણંદ ભગતને એક ભેંસ દાનમાં આપવા માંડી. ભગતે કહ્યું : “હું તો કાળું દાન લેતો નથી. પણ જેઠાની કાંઈક યાદગીરી રહે તેવું પુણ્ય કરો.” | |||
----------------------------------------------- | |||
{{Poem2Close}} | |||
<br> | |||
{{HeaderNav2 | |||
|previous = ભાઈ-બહેન | |||
|next = સૂરજ-ચંદ્રની સાખે | |||
}} | |||
<br> | |||
edits