View source for હયાતી/૬૨. આ ક્ષણે જ

{{SetTitle}}

{{Heading|૬૨. આ ક્ષણે જ}}

{{Block center|<poem>
આગળ ને પાછળ આંખો રાખી 
મારા ઉંબર પર બેઠેલા 
મૃત્યુને જોઈ હવે હું છળી મરતો નથી : 
એનાં ક્ષેમકુશળ પૂછું છું 
અને એ થાકી ગયું હોય તો અંદર આવી 
આરામ કરવા કહું છું.

ક્યારેક એ અંદર આવી 
મારી સાથે હાથ મિલાવે છે, 
અને પૂછે છે.... 
ફરી નિરાંતે ક્યારે મળીશું?

આ આંખ–કાન–નાક–જીભ–ત્વચા 
બધાંથી ઘેરાયેલો છું – 
તને મળવાનું એકાંત એ સૌ આપે 
એની જ પ્રતીક્ષામાં છું.

નિરાંતે મળવું છે – 
એકાંત મળે તો આ ક્ષણે જ, 
પણ 
ક્ષણ એટલે કેટલો સમય?

{{Right|૩૦–૫–૧૯૭૨}}</poem>}}
<br>
{{HeaderNav2
|previous = ૬૧. મૃત્યુનો અવાજ
|next = ૬૩. અડવું લાગે
}}